* همه چیز از یاد آدم می ره مگه یادش که همیشه یادته*

خاطرات مادرم

*همه چیز از یاد آدم میره مگه یادش که همیشه یادته*


پنجشنبه 10 اسفند ماه سال 1385

دیگر این پنجره بگشای که من به ستوه آمدم، از این شب تنگ دیر گاهی است که در خانه همسایه ی من خوانده خروس وین شب تلخ عبوس می فشارد به دلم تا پی دنگ، دیر گاهی است که در دل این شام سیاه پشت این پنجره بیدار و خموش مانده ام، چشم به راه همه چشم و همه گوش، مست آن بانگ داده که می آید نرم محو آن اختر شب‌تاب که می سوزد گرم مات این پرده ی شبگیر که می بازد رنگ. آری این پنجره بگشای که صبح می درخشد این پرده تار می رسد از دل خونین سحر بانگ خروس خنده ی روز که با اشک من آمیخته رنگ.
10:59 PM \|درد و دلهای نوشته شده آوا \| تو هم درد و دلت رو بگو [15]

آرشیو:

تعداد بازدیدکنندگان : 39770

لوگوی من:

موزیک وبلاگ

لینک دوستان: