* همه چیز از یاد آدم می ره مگه یادش که همیشه یادته*

خاطرات مادرم

*همه چیز از یاد آدم میره مگه یادش که همیشه یادته*


دوشنبه 28 اسفند ماه سال 1385

من اسیر شب شدم من اسیر آن سیاهی شب چه شبها که در انتظار تو در آن کوچه نشستم بیاد آن شب سری بلند کن بر این چهره درد آلوده نظری کن من در آن شبهای سرد در انتظار تو بودم در آن شبهای سرد یخ پنجره ها بسته بود چراغ خانه ها یکی یکی خاموش شد در آن سیاهی شب این من بودم که در انتظار تو بودم بیاد آن شبهای سرد سری بلند کن بر این چهره درد آلود نظری کن بیاد آن شبی که در آن کوچه بودیم اشک طبیعت چهره ما را خیس کرده بود با دستهای یخ بسته و قلبی داغ بر تو سلام کردم سلام ولی حالا جای پای تو نسیت دیگه چراغهای شب روشن نیست بیان آن شبهای سرد سری بلند کن براین چهره درد آلود نظری کن دیگه روز شب فرقی نداره دیگه واسه من تاریکی روشنی نداره تاریکی تو قلب من خونه کرده سیاهی رو تو قلب من آشیونه کرده یادته می گفتی: حالا وقته خوابه ولی من بیدارم بیاد اون شبها عزادارم بیاد اون شبهای سرد سری بلند کن برا این چهره درد آلود نظری کن ببین بی تو چه مردم ببین دیگه شبها سو نداره ستاره نور نداره تو به من گفتی، ستاره شبی ولی این ستاره نور نداره امشب که شب مردنمه از این کوچه گذر کن بیاد اون شبهای سرد سری بلند کن و بر چهره مرده من نظری کن پ.ن: اینم از آخرین آپدیت سال ۸۵. سال نو مبارک. سال خوبی داشته باشید.
2:07 PM \|درد و دلهای نوشته شده آوا \| تو هم درد و دلت رو بگو [9]

آرشیو:

تعداد بازدیدکنندگان : 39773

لوگوی من:

موزیک وبلاگ

لینک دوستان:

*

*

*

*

*

*

*