بودی یا نبودی

با دلی شاد به امید وصالی که ندیم
آمدم تا به سرای تو و در خانه نبودی 
                                                   

                                                           حلقه بر در زدم و از تو جوابی نشنیدم  
                                                                  بلکه بودی و در خانه برویم نگشودی
اشک زد حلقه بچشمم و آهم به لب آمد
ناگهان غیب تو بست به دل راه امیدم
                                                                   نا امیدانه زدم تکیه بر دیوار ز حسرت
                                                                   ناامیدی نکشیدی که بدانی چی کشیدم
با دو صد هزار عذرو به جبران گناهی که نکردم
گریه ها کردم و بر آتش دل اشک فشاندم
                                            یادگار تو همان حلقه ی زرد زیبایی رانگهی کردم        
                                                         ز آن پس روی آن چند نگین از گهر اشک فشاندم
ناگریز اشک فشان
 غمزده از کوی تو رفتم
                                                            ناامیدانه ز دل آه غریبانه کشیدم  
                                                                  تا بسوک دل تنها شده مستانه بگریم
نیم جان پیکر خود جانب میخانه کشیدم 
من به تو زنده ام و بی تو دلم خانه مرگست
                                                            تو مرا گرمی عشق تو مرا نور امیدی
                                                            زندگی بی تو مرا نیست بجز شام سیاهی                         
                             
                             ¤ تو مرا پرتو مهری... تو مرا بخت سپیدی¤